Erla perla

Það er eitt starf hér í Nicaragua sem ég get ekki hætt að pæla í.
Það er starf öryggisvarðar.

Hér er allt morandi í öryggisvörðum, einkennisklæddum með risariffla á bakinu. Þeir eru við öll betri einkaheimili, við allar verslanir og meira að segja úti á almenningsbílastæðum hér og þar í borginni. Þeir standa eða sitja gjörsamlega aðgerðarlausir við hlið og dyr á húsum og verslunum, svitnandi í sólinni sallarólegir. Hlutverk þeirra er að gæta, passa, opna dyr og búið. Sumir eru heppnir og fá að skrá niður alla bíla sem koma á bílastæðið eða að ákveðinni byggingu. Þeir hafa sem sagt ekkert að gera! Flestir vinna verðirnir 24 tíma vaktir og maður sér þá marga berjast við að sofna ekki. Eða hreinlega bara ganga ekki af göflunum og fara að skjóta á alla í kringum sig. Eða sjálfan sig. Eða ég ímynda mér það alla vega. Ég vorkenni hverjum einasta sveitta aðgerðarlausa aumingjans verði sem ég sé og auðvitað mest þeim sem situr og opnar fyrir mér hliðið í vinnunni og að botnlanganum heim til mín. Þeir heilsa alltaf hressir (ábyggilega hluti af starfslýsingunni þeirra) og sumir reyna að brydda upp á samræðum. Úti á götu flautar hver einasti vörður á eftir mér og kallar mig amorecituna sína og guapa chella (fallega hvíta! - og ég sem er orðin svo brún) . Einstaka vörð sé ég lullast við að sópa nokkur lauf sem fuku sem betur fer af trénu og enn aðrir á bílastæðum opna fyrir mann dyrnar ásamt því að hjálpa mér að bakka út úr stæði með bendingum og flauti í flautu. Eins og ég þurfi þess.


Ætli þetta kallist ekki þjónusta en mér finnst þetta svo mikill óþarfi. Og hver er að passa hvern og fyrir hverju? Managua er víst mjög örugg borg miðað við aðrar í Rómönsku Ameríku. Kannski er það af því verðirnir eru að vinna gott starf, en ég held samt ekki. Hér eru vissulega glæpir og kannski ef þeir væru ekki væri búið að ræna mig á einhverju bílastæðinu eða í hraðbankanum. Það er gott að vita af vörðunum en samt held ég að þeir kunni fæstir á byssurnar sínar.

Verðirnir mínir hér heima eru reyndar hvorki í búning né með byssur og eru í raun bara aumir hliðarverðir. Þeir eiga að passa að enginn nema íbúar komi inn götuna og er það vel. En úff hvað mig verkjar í hjartað í hvert sinn sem þeir opna fyrir mér. Á milli þess sem þeir opna húka þeir svo í 2 fm kofa með rifinn stól og svarthvítt sjónvarp fyrir sápurnar. Þeir taka ruslið mitt og bjóðast til að þrífa bílinn minn fyrir 150 ísk. sem er ágæt viðbót við annars skítlegt kaupið sem er varla meira en 100 dollarar á mánuði.

Víst er betra að hafa starf en ekki starf, en ég væri svo gjörsamlega gengin af göflunum af aðgerðarleysi að ég get bara varla hugsað þetta... Djö standa þeir sig vel.

Ég fer alveg að birta uppgjör söfnunarinnar hér á síðunni, peningarnir ykkar eru í góðum höndum og allt að gerast hér.

Auk þessa dýrmæta fjársjóðs frá ykkur hef ég fengið 2 digital myndavélar í hendurnar og eina fartölvu. Slæmu fréttirnar í þeim góðu eru hins vegar þær að fartölvan sem í boði var og Viggi kom með út var aðeins of gömul og hæg og virkaði ekki á netinu hér í Níka. Ég fór með hana á tölvuverkstæði og lét meta hana og þetta var niðurstaðan: Óstarfhæf :(

Fyrir þá sem hafa fylgst með undanfarið þá vita þeir að þessi fartölva var ætluð Walter spænskukennaranum mínum. Þegar tölvan verður hans fær hann myndavélina líka. Við Walter hittumst ennþá einu sinni í viku til að spjalla og halda kontakt (og hann að halda smá aukavinnu = launum!) Við ræðum lífið og tilveruna og ég sé blikið í augunum hans þegar ég svara honum varðandi ferðalög mín um heiminn. Um lífið mitt á Íslandi og hvernig hlutirnir virka utan Níka. Hann er áhugasamur kennari sem þyrstir í þekkingu og vísdóm. Hann er venjulegur millistéttar Níka með 30 þúsund krónur á mánuði samtals að meðtalinni þeirri einkennslu sem hann krækir sér í hér og þar og sér fyrir fjórum börnum auk konu. Hann kvíðir fyrir jólunum og sumarfríum því þá er hann kauplaus. Hann keyrir enn um á eldgamla mótorhjólinu sínu í hvernig veðri sem er og kaup á regngalla er á dagskránni frá okkur til hans. Við eigum fyrir því.

Ég sagði Walter um daginn frá hugmyndinni með fartölvuna, að það væri fullt af fólki heima sem vill taka þátt í að gleðja Níkana sem ég væri að segja sögur af. Hann væri orðinn þekktur meðal lesenda og það væri alveg sjéns á að útvega honum tölvu. Walter, eins hlédrægur og rólegur og hann er tók bara um höfuðið og þorði ekki að trúa mér. Kleip sig svo í handlegginn og athugaði hvort hann væri vakandi þegar ég sagði honum að það væri búið að útvega tölvu fyrir hann – frá ykkur. Ég var því kannski aðeins of fljót á mér þegar ég minntist á að tölvan væri komin í hús og það liði ekki á löngu þar til vegir internetsins væru honum opnir og hann myndi loks frelsast og fljúga um upplýsingaviskubrunninn sem enginn áhugasamur ætti að lifa án...
En ansans. Oh.

Því spyr ég aftur auðmjúklega mín kærustu hvort þið vitið um einhverja gamla, en þó ekki eldeldgamla, fartölvu sem mögulegt væri að láta af hendi til hans Walters? Það væri draumur. Verðandi Aupairin hennar Gerðar kemur hingað út eftir viku og gæti tekið hana með sér. Nú ef það gengur ekki upp er planið að splæsa í eina notaða hér úti.

Walter sagði mér að síðasta vika hafi verið sú lengsta í lífi hans í langan tíma. Það var sem sagt vikan á milli þess sem ég sagði honum að tölvan væri komin og að hann fengi hana eftir skoðun. Hann hafði meira að segja farið á markaðinn og keypt sér nýja tösku sem tölvan kæmist ofan í auk kennslugagnanna.
Æts. Ég var bara svo spennt sjálf!

Ég treysti ykkur því til að kíkja í skúffur og skápa og í alla vasana og athuga hvort gamla fartölvan fái að fara í góðan málsstað hingað til Nicaragua.
Koma svo, við viljum fá Walter á vefinn!

Myndavélin vekur hvarvetna lukku

Strætóarnir eru gamlir skólabílar frá Bandaríkjunum og setja lit á annars mjög litskrúðuga bílaflóruna

Um að gera að láta fara vel um sig á pallinum, til þess er hann!

Það er alls ekki svo leiðinlegt að keyra í Nicaragua enda margt merkilegt að sjá á leiðinni.

Skiljiði svo núna af hverju mig langar í pallbíl?!

...slöngur á veginum

Þetta er á leiðinni til Sébaco í gær en þangað fór ég vegna opnunar á 3. mæðrahúsinu sem ICEIDA byggði. Fyrir utan það að eiga á hættu að keyra á slöngur og eðlur á veginum (fyrir utan allar kýrnar) þá voru þessi api og páfagaukar til sölu við vegakanntinn.

Ég veit til þess að þessi dýr eru friðuð og bannað að selja þau. Ég gaf mig á tal við sölufólkið og spurði út í þetta og fékk þá það svar að það væri sko ekki bannað í Nicaragua, bara í Bandaríkjunum. Já, allt er til sölu sem mögulega er hægt að græða á. Apinn kostaði 300 dollara og páfagaukarnir 40 dollara stykkið.

Lífið hér er víst ekki bara strönd og góðir kokteilar.
Nono.

Hér er enn verið að berjast við eftirmála Felix á Atlantshafsströndinni með neyðaraðstoð og m.a. verið að safna peningum, fötum, mat og svörtu plasti til að senda austur. Það eru auglýstar safnanir hér og þar af prívat samtökum og tónleikar til styrktar fórnarlömbunum. Mér skilst að stjórnvöld hafi víst ekki enn gefið út formlega beiðni um aðstoð sem stoppar mörg samstarfslönd í að geta gefið neyðarpeninga í aðstoðina. Kannski er verið að ræða málin, kannski þorir enginn að hreyfa sig af ótta við að vera rekinn, kannski er forsetafrúin upptekin við annað mikilvægara hvað svo sem það er, en sumir segja hana þurfa að samþykkja velflest sem gert er. Hún sé í raun valdameiri en karlinn sinn hann Daníel.

Fyrir utan það að margir dóu og slösuðust, eru enn fleiri heimilislausir eða eiga tætt hús án þaks, fullt af vatni. Fólk er í blautum fötum og er dauðhrætt þegar það rignir. Það eru samt bara venjulegar rigningar eins og voru fyrir bylinn, svo sálfræðileg áhrif þessa hamfara eru líka mikil. Skólar eru óstarfhæfir og það verður án efa erfitt að fá krakkana aftur til að byrja í skólanum þegar þar að kemur. Það er talað um alla vega 2 ára uppbyggingartíma eftir svona disaster. Þetta er rosalegra en maður getur ímyndað sér.

Nú, svo hefur Nicaraguanska þingið nýverið staðfest algjört bann við fóstureyðingum sem hér var lögleitt sl. haust. Læknar mega ekki einu sinni eyða fóstri af læknisfræðilegum ástæðum eins og til dæmis ef börn verða ólétt og ef kona er með utanlegsfóstur. Þá verður bara að leyfa barninu að vaxa og deyja og væntanlega konunni líka.

Orkumálin eru nú í einhverjum enn meiri skandal en áður og rafmagnsleysið bara eykst með hverri vikunni. Ég skil skandal gærdagsins ekki til hlýtar en hann snýr víst að því að orkufyrirtækið hér gerði einhvern samning eftir útboð við eitthvað skringilegt fyrirtæki sem enginn hefur heyrt um og er kannski jafnvel ekki til. Einhverjir segja vini forstjórans jafnvel skrifaða fyrir þessu meinta fyrirtæki sem skráð er í Panama en auðvitað neitar forstjórinn öllu og lýgur í beinni í fréttunum og allt. Bara blákalt. Já, þessi skandall lak í fréttirnar en hvað ætli margir skandalar geri það ekki?
Ef þetta er lausnin á raforkuvanda landsins mun líklega bara myrkva enn meira á næstunni.

Já, svona er lífið sem sagt líka í Níka.
Myrkur í sólinni.
Þyrnar í sandinum.
Alvara bakvið salsataktinn.

Ég frétti að heima sé víst rigning og grámyglulegt.

Vera var að horfa á Söngvaborg í gærkvöldi og þar voru Sigga og María að spyrja krakkana hvað þau ætluðu að verða þegar þau verða stór. Ein sagði söngkona og annar eitthvað annað.

Þá sagði Vera: Mamma, þannig að ég er orðin stór ætla ég að verða fullorðins.
Mamman: Já, flott hjá þér. Og hvað ætlarðu að gera þegar þú ert orðin fullorðins?
Vera: Ég ætla að verða mamma. Þá getur ég ráðið mikið mikið mikið! Og líka elda og alls konar.

ok...

Á harðaspretti

Í hengirólu a la Nica

Skálað fyrir sjálfstæði Nicaragua þann 15. sept. í ómótstæðilegum Pina Colada með Nica rommi og ferskum ananassafa og auðvitað bjórnum þeirra Victoria sem átti vel við

skál!

(bikiní/berbrjóstamyndirnar koma seinna)

Ég var að koma úr latínódansinum mínum eftir nokkuð frí. Þeir eru nú búnir að kaupa vararafstöð svo við dönsum ekki lengur í myrkrinu og það er búið að leggja gettóblasternum sem gekk fyrir batteríi fyrir svaka græjur sem setja enn meira stuð í tímana. Núna sé ég mig í speglunum og ég get svarið það hvað ég er orðin þokkalega góð! Mjaðmirnar hristust vel í takt við bachata tónlistina og salsasporin mín koma orðið nokkuð eðlilega. Ég þarf reyndar enn að vinna aðeins í því að ná að hrista brjóstin svona svakalega hratt eins og maður sé að vinna á loftpressu, en það kemur. Oh, þetta er svo gaman. Viva Rithmo latino!

Ég kom vel sveitt heim og var þvílíkt happí yfir því að það var rafmagn. Skrúfaði frá sturtunni og ... þá var ekkert vatn!

Það er þriggja daga frí framundan en þjóðhátíðardagur Nicaragua er á laugardaginn 15. september og það er líka haldið upp á 14. september, daginn áður. Já, það dugar ekkert minna en tveir dagar til að tjútta. Þann 14. fór síðasta orustan fram og þann 15. var lýst yfir sjálfstæði frá Spánverjum. Við ætlum að keyra suður til San Juan Del Sur á ströndina og taka þátt í hátíðarhöldunum þar. Viva la playa! Ég er nú þegar búin að kaupa fána á bílinn, húsið og fyrir Veru en nú þegar lýsa bláir og hvítir litir, einkennislitir landsins, í formi blaðra og fána út um alla borg. Þetta verður stuð.

Svo er gaman að segja frá því að Eunise sæta vinnukonan mín gapti þegar ég sagði henni frá fyrsta tímanum hjá tannsa sem er á þriðjudaginn kemur. Við kæru lesendur náðum sem sagt að safna fyrir tönninni og gott betur en það! Muchas gracias mis amores - Viva Eunise!

Og gleðilega helgi - Viva Nicaragua!

þessi lagaði hádegismatinn okkar - quesillas- með listalega þjálfuðum hreyfingum. Minnti mig á kappann á Bæjarins bestu bara þarna var það tortilla, ostur, laukur og chillísósa

það eru allir karlmenn með kúrekahatta, sama þótt þeir séu úr plasti eins og þessi

stúlka að selja

sjoppa

inngangurinn að heilsugæslunni - ryðgað rúm og brotin hurð

skólastúlkur

Camoapa kúreki - ótrúlega flottur, með útvarpið sitt að sjálfsögðu sem er mikilvægasti miðillinn

Auk þeirra mynda sem hér má sjá vil ég benda ykkur á jeppasíðuna hans ef þið viljið sjá fullt af flottum myndum af íslenskri náttúru úr sumarfríinu hjá Axel, Guðrúnu Lind og Stelpu (neðst á síðunni þeirra).
Ég sat hérna slefandi þegar ég fletti í gegnum þær, úff hvað Ísland er fallegt (í sumarfríi í góðu veðri og hita = 1 vika) Myndirnar eru margar teknar frá óvenjulegri sjónarhornum heldur en maður er vanur þar sem bílnum þeirra finnst skemmtilegast að vera uppi á jöklunum og fjöllunum...



















Bergvatnsá og jökulá nætast í Núpsstaðaskógi - þetta hef ég sjálf séð með berum augum




















Sandstormur

Neineinei, fjarri því að ég sé með heimþrá en Ísland er jú alltaf bezt í heimi. Ætli ég verði ekki að segja líka í krapa og byl...áts.
Ah, best að fara aðeins út í sólbað.

Það er algjörlega yndislegt að fara í verslanir hér í Níka. Maður fer nokkuð vel aftur til fortíðar í skrifræði og kalkípappír. Já, gamli góði kalkípappírinn er mikið notaður hér enda oft hvorki tölva, ritvél né rafmagn á staðnum þar sem fundir eru haldnir og verslun fer fram. En þjónustuferlið og skrifræðið er líka alveg æðislega mikið 1920.

Hér er lítið dæmi um dæmigerða Níkaþjónustu í venjulegri verslun:
Ég fór í litla ljósabúð og vantaði lampa. Ég fékk tvo starfsmenn til að sýna mér mögulega lampa til kaups og þegar ég valdi mér einn kom annar starfsmaður sem hafði beðið nokkuð frá og tók við vörunni sem hinir höfðu sýnt mér. Sá hinn sami bar hana að búðarborðinu þar sem enn annar tók við lampanum. Ég bara elti. Karlinn fyrir aftan búðarborðið tók lampann upp úr kassanum, setti perun í hann og prófaði virkni hans. Júbb, hann virkaði svo hann setti hann aftur ofan í kassann. Maðurinn skrifaði upplýsingar um lampann, vörunúmer og verð á þar til gerða nótu og var hún í þríriti sem hann kópaeraði á milli með svona gamaldags kalkípappír. Fyrst var kóperað á eina nótuna og svo hina. Hann stimplaði svo alla þrjá sneplana með öruggum vel þjálfuðum stimpilshreyfingum, kvittaði nafn og dagsetningu á þær allar og rétti mér tvær, hann hélt einni eftir. Ég fór með nóturnar á næsta búðarborð sem var beint á móti, sirka einum metra frá hinu borðinu. Það var búðarkassaborðið. Þar tók ein stúlka við miðunum og reiknaði út skatt, skrifaði það niður á nótuna og kvittaði að sjálfsögðu. Hvort það var ekki stimpill líka. Ég ætlaði að rétta henni peninginn en hún benti mér þá á næstu stúlku sem sat við hliðina á henni og rétti henni miðana með heildarupphæðinni, en sú var greinilega með peningavöldin. Hin var bara að reikna. Ég rétti peningakonunni peninginn og þurfti að kvitta á nótunar tvær. Þá var aftur stimplað. Ég fékk svo afganginn og eina nótuna vel stimplaða aftur tilbaka (hún hélt einni) og kassastrimilinn heftaðan við. Þá snéri ég mér aftur við og sýndi karlinum við prófunarbúðarborðið miðann og fékk loks lampann í tveimur pokum með hnút bundinn fyrir.

Nánast nákvæmlega eins ferli átti sér svo stað í tölvuverslun í gær þegar ég fór með Gerði að kaupa tvo minniskubba, nema þar voru vörurnar tvær og því auðvitað sex stimplaðar nótur.

Ég var orðin nokkuð ringluð þegar ég loks hafði náð að ljúka lampakaupunum en var samt mest ánægð með að hafa náð að fá lampann í hendurnar. Ég sá á brosandi andlitum starfsfólksins að það var líka ánægt, með að hafa veitt góða, örugga, persónulega, vel stimplaða, kalkípappíraða og margundirskrifaða þjónustu – svona eins og það á að vera.

Vinnukonan mín heitir Eunise og er 23 ára.

Í blóðprufu. Það var mjög erfitto g tók langan tíma að finna æð á litlu músinni þar sem hún er svo lítil og tjöbbí, en hún stóð sig eins og hetja

Engar pampers í boði hér, þær eru alltof dýrar

Eunise og Islene fóru með okkur á ströndina í gær. Eunise hafði einu sinni áður séð sjóinn, það var þegar hún var 14 ára. Þetta var fyrsta strandarferðin. Möguleikinn á ferðalögum er bara ekki fyrir hendi, jafnvel þótt ströndin sé aðeins klukkustund í burtu.

Islene fílaði sjóinn eins og mamma sín

mmmm, gott að borða sand

Eunise á afmæli á fimmtudaginn kemur, 13. september, og ég er alvarlega að hugsa um að fara með hana í mollið að versla í tilefni dagsins. Ég er búin að kaupa eitthvað af fötum og dóti fyrir snúlluna en mamman er skvísa og hefði gott af einni afmælissjopping ferð með mér.

Mig langar líka að gefa Eunise nýja framtönn. Þá kannski byrjar hún að brosa sínu breiðasta. Það kostar um 400 dollara eða um 25 þúsund íslenskar. Af söfnunarfénu er 12 þúsund kall eftir, eftir þetta læknaævintýri. Ef þið viljið vera með í tanngjöfinni megið þið endilega leggja framtakinu lið á gullreikninginn góða 0327-26-4770 kt. 0605763869.

Eunise og Islene biðja bestu kveðjur.

Ég fór á fund í gær. Ég fór á nákvæmlega eins fund þegar ég var svo til nýkomin hingað. Þá hugsaði ég með mér hvað fundarherbergið væri nú sjöbbí og umhverfið óaðlaðandi, skildi nánast ekkert sem um var rætt, heyrði bara í háværri loftræstingunni, fannst vond lykt og fann klórbragð af vatninu sem boðið var upp á. Í gær fannst mér skrifstofuhúsnæðið hins vegar hreint og fínt, hugsaði með mér hvað það væri nú gott loft inni í fundarherberginu, heyrði ekki í loftræstingunni, fylgist vel með fundinum því ég skildi nánast allt og drakk vatnið með bestu lyst.

Þetta hlýtur að merkja eitthvað merkilegt!

Ég fer svo á annan og mun stærri fund á eftir og hún yndislega alvitra og fallega Gerður (ég hlýt alla vega að fá eitt gott prik fyrir persónulegt skjall og annað fyrir viðleitni) er búin að setja pressu á litla aumingja starfsnemann að taka niður punkta á fundinum. Já, þá reynir á. Ég er núna að glósa orð eins og aðgerðarplan, fjárhagsáætlun, beiðni, umsóknarferli, framlög, varasjóður, verkefnanálgun... spænska bransalingóið já. Svo verð ég bara flettandi í orðabókinni með annarri og pikkandi með hinni.
Será interesante...

Veru finnst sandurinn skemmtilegur og er alveg sama þótt hann smjúgi inn um eyrun og aaaaallls staðar... ég er að venjast þessu. Þvottavélin mín hefur hingað til höndlað "allt í sandi" dótið vel svo þetta er allt í lagi.

Hér er sífellt verið að fagna einhverju merkilegu og þarna er hingað til minnsta skrúðganga sem ég hef séð í Níka, enda Pochomil ekki margmennt þorp.

Vera fór á hestbak í fyrsta sinn á ævinni og var ánægð með sig

Litli stolti knapinn minn

Þessi kona reyndi að selja okkur skjaldbökuegg. Það er skjaldbökusíson núna en þær koma í þúsundatali upp á strendurnar hér til að verpa. Það er ólöglegt að taka eggin þeirra en þessi sölukona reyndi að sannfæra mig um að það væri allt í lagi því þau smökkuðust svo vel. Ég keypti ekki eggin en konan fékk að borða afganginn af fisknum mínum og tortillunni í staðinn.

Tónlist yfir fersku sjávarréttunum á strandaveitingastaðnum er æðislegur fílingur... hlustið bara! Eins og í ævintýri.

Takk lesendur nær og fjær fyrir frábær viðbrögð við þessari litlu söfnun sem ég hef staðið fyrir undanfarið. Hingað til hafa safnast 62.500 krónur og það er sko heill hellingur hér í Nicaragua. Ég bjóst í alvörunni ekki við þessu en mikið er ég glöð. Og fólkið hér mun sko njóta þessara framlaga ykkar. Í botn. Svo takk fyrir það.

Ég sagði nær og fjær. Ég sé á trackernum sem ég er með á síðunni að hingað á síðuna koma reglulega inn lesendur frá hinum ýmsustu stöðum. Ég þekki ekki fólkið á Reyðarfirði, Bifröst, Brekku, Stykkishólmi eða Vík og hvað þá Kópaskeri. Og eins þekki ég ekki mörg nöfn þeirra sem lagt hafa pening í söfnunina. Eins sé ég reglulega lesendur til dæmis í Malawi, Uganda, Boston, Sidney, Turku, London, Frechen í Þýskalandi og Malmö fyrir utan vini mína í Nice, Cairnes í Ástralíu og Odense. Mikið svakalega er gaman að því hvað þið eruð dugleg að lesa sögurnar mínar héðan. Einstök innlit á síðuna, fyrir utan reloads, eru á bilinu 150 - 250 á dag og fyrir utan það að hafa bæði þvílíka þörf og áhuga á að tjá mig skrifandi skrafandi þá hvetja þessar tölur mig líka áfram. Svo takk líka fyrir það.

Þetta var takkblogg dagsins.

Ég þakka gott hljóð!

Áfram, meira, aftur...

E

Það er smá stress í mér í dag.
Ábyggilega af því það er allt í steik hér í Nicaragua eftir Felix. Reyndar ekki hérna megin hjá mér heldur hinu megin á ströndinni við Karabískahafið. Fólkið þar fær mestu rigninguna, öflugasta vindinn og svo fara fellibylirnir þar yfir á fellibyljasísoni. Sem er núna. Fólkið sem býr þarna megin er það fátækasta í landinu. Svæðið er erfitt yfirferðar og samfélagið í sveitunum nokkuð frumstætt að mörgu leyti en það eru fyrst og fremst þessar hörmungar sem dynja reglulega yfir sem viðhalda fátæktinni og hindra alla uppbyggingu. Það þarf alltaf allt að byrja upp á nýtt.

Fréttir dagsins herma að nokkrir hafi látist af völdum bylsins en þær tölur eiga án efa eftir að stíga. Það er í raun ekki neitt samband við svæðið sem er rafmagnslaust og símasambandslaust með öllu. Yfir átta þúsund heimili eru eyðilögð og langflestar skólastofur á svæðinu horfnar. Vonandi hættir skólastarfið ekki bara með öllu, það er auðvelt að vera droppout þarna fyrir margar sakir og náttlega ekkert starf í gangi ef aðstöðuna vantar. Þá þurrkaðist byggðin á Miskito eyjum algjörlega út en þar bjuggu um 2000 manns. Hvort skerin séu ekki bara horfin, getur verið ef ég skil ruglingslegar fréttirnar rétt. Blessunarlega voru stjórnvöld nægilega tímanlega með á nótunum og fluttu fólkið á eyjunum í land áður en ballið byrjaði, en vissulega var hægt að undirbúa komu fellibylsins mun betur. Ennþá er um 100 manns saknað en þeir voru á bátnum sem hreinlega hurfu á leið frá Miskito eyjum og á land.

Það er búið að lýsa yfir neyðarástandi á svæðinu en það vantar allt, nauðsynjar og skjól. Vonandi að þjóðir heims taki sig saman og aðstoði.

Þetta land er svo skitsófrenískt að ég bara næ því varla.

Það er hægt að finna allt hérna, ríkasta ríkt fólk á Range Roverum sem búa í höllum með þjónustufólk hægri vinstri og svo fátækasta fólk af öllum fátækum sem berjast við fellibyli og missa allt það litla sem það átti á augabragði. Fólk sem rétt náði að búa sér til hús úr spýtum, mold og stolnum ryðguðum bárujárnsplötum, með hvorki rennandi vatn né rafmagn. Það bíður nú eftir að fá svart plast sent héðan frá Kyrrahafsströndinni til að geta hafst fyrir í neyðarbúðum. Þetta er jú ekki alveg sanngjarnt.

Og hér sit ég og skrifa um þetta- með nokkuð skrýtinn hnút í maganum. Það er rigning úti, meira en venjulega, en ekkert sem hefur svo sem áhrif miðað við Felix. Það rignir rosalega sums staðar í norðri og enn á ströndinn og allt í vatni, leðju og aur.
Já, afleiðingar Felix eru áhrifaríkar og alls konar.

Þetta eru myndir úr blöðunum í dag.

rafmagnið er allt ofan jarðar og það er allt í steik...

Þvílíkt sem starfsneminn í Nicaragua er að standa sig.

Sjá hér.

Pabbinn er mættur til Níka.

Við Vera fögnum því að sjálfsögðu og erum nú þegar búnar að taka hann á rúntinn í borginni og sýna honum ströndina. Pabbanum er heitt og hann vill helst vera inni í viftunni eða með hausinn inni í ísskáp, en þetta venst. Það venst líka segir hann að þurfa ekki að gera neitt nema hugsa um sjálfan sig og svo barnið eftir hádegi þegar leikskólinn er búinn, en það er þónokkru að venjast þar sem maðurinn er vanur að reka margmennt fyrirtæki í þeim fjöruga bransa húsasmíða.

Pabbinn er jákvæður og er staðráðinn í að njóta tímans eins og við Vera höfum gert hingað til. Þetta verður námskeið í slökun þótt það sé nú þegar búið að blæða í kort í gymminu. Þar er líka sundlaug og þar hafa feðginin haldið sig á daginn og ég get svarið það ef Vera er ekki bara orðin nokkuð vel synd eftir heilu og hálfu dagana með pabba í lauginni.

Eunise heimilishjálpin okkar hafði orð á því við Gerði um daginn að Viggi væri þvílíkur faðir. Hann hugsaði virkilega vel um dóttur sína og hefði virkilegan áhuga á að leika við hana. Þá gæfi hann henni að borða og honum væri alls ekki sama hvað hún borðaði. Andlitið ætlaði svo víst af henni þegar pabbinn fór að greiða í tíkó og flétta hárið á dömunni. Já, Eunise hefur hvorki átt svoleiðis pabba og ekki dóttir hennar Islene heldur svo það er ekki að furða þótt hún furði sig á nútímalega íslenska níkapabbanum. Vera og Viggi gera það gott saman á daginn eftir leikskóla og svo nýtur fjölskyldan tímans saman eftir vinnu og um helgar. Bara svona næs&ísí - níkastæl.

"Við vonum að fellibylurinn fari vel með okkur" sögðu Nicaraguabúarnir á Atlantshafsströndinni í gær vitandi það af fyrri reynslu að fellibylir fara ekki vel með fólk og lönd. Þar var rauð viðvörun í gær út af Felix og dag og fór fellibylurinn yfir nyrsta hluta strandarinnar. Í gær voru þúsundir manna fluttir í burtu af ströndinni og af eyjum sem þar liggja fyrir utan en samkvæmt blöðunum búa um 50 þúsund manns við mikla hættu, við ár sem flæða á augabragði yfir bakka sína, við ströndina og á litlum eyjum. Mjög veikir sjúklingar voru fluttir af spítölum á öruggari staði og fólk byrjaði að hamstra mat og negla fyrir glugga og dyr. Felix kom svo með tilheyrandi vind og rigningu og voru flestir óhultir á nærliggjandi hótelum og skólabyggingum. Það eru samt alltaf margir sem ekki hlýða viðvöruninni og halda sig heima við. Óstaðfestar fréttir segja að ein slík kona hafi látist í gær. Auk þess finnast ekki 16 seglbátar sem lögðu af stað í frá Miskito eyjum í gær með fólk, á leið í öruggt land áður en bylurinn kæmi. Samgöngur eru erfiðar þarna hinum megin og fréttir frá ströndinni slitrjóttar. Það koma fréttir um eyðileggingu og fólk talar um rafmagnsleysi og skort á birgðum. Enn einu sinni. Og varla verður þarna á fátæktina og vandamálin tengd þeim aukið.

Nicaragua er samkvæmt sérfræðingum góssenland náttúruhamfara. Af lista yfir 28 mestu hamfarir í Rómönsku Ameríku og í Karabískahafinu á síðustu árum hafa 8 þeirra átt sér stað í Nicaragua. Felix var sem betur fer ekki númer níu, en hræðslan, undirbúningurinn fyrir komu hans og eftirköstin gætu vafalaust slagað í alla vega 8,5 - alla vega ef sál fólksins væri talin með.

Í Managua er annars allt með kyrrum kjörum og við eigum í raun jafn erfitt með að ímynda okkur skelfinguna og eyðilegginguna hinum megin á ströndinni og þið heima.

Yami er yndisleg manneskja.

Hún á 7 systkini og þegar hún var 11 ára stakk pabbi hennar af frá fjölskyldunni, sem er víst alls ekki svo óalgengt að gerist hér um slóðir. Þá var yngsta systkinið hennar aðeins mánaðargamalt og það næstyngsta eins árs. Yami hætti fljótlega að stunda skólann eftir að pabbinn fór þar sem mamma hennar þurfti að fara út að vinna fyrir heimilinu. Það var jú marga munna að fæða. Yami var því heima að passa. Hún hefur því fengið 5 ára skólagöngu allt sitt líf. Hún er nú að berjast við að læra ensku á kostnað vinnunnar en finnst það svakalega erfitt með þennan litla námsbakgrunn. Tvö yngstu systkini hennar kalla hana stundum ennþá mömmu.

Yami þénar 300 dollara á mánuði, eða um 20 þúsund íslenskar. Það er svipað kaup miðað við aðra í svipuðu starfi. Yami er ánægð með að hafa fasta vinnu. Það er ekki allra að vera svo lánsamur segir hún og lítur upp til himna og þakkar guði sínum. 20 þúsund kallinn rétt dugar til að borga leigu, konu sem lítur eftir strákunum eftir skóla og nauðsynlegasta mat. Yami leigir lítið hús í úthverfi Managua og greiðir fyrir það 4500 ISK á mánuði.

Yami er líka þakklát fyrir að öll systkini hennar séu heilbrigð og hafi komist á legg. Hún elskar syni sína þrjá út af lífinu eins og mömmur eiga til að gera og við ræðum börnin okkar með bros á vör. Við eigum jú ekki mikið annað sameiginlegt en það. Yami varð ólétt 18 ára og 19 ára gifti hún sig. Elsti sonur hennar, Michael, er nú 13 ára gamall. Hún skildi við pabba hans þar sem hann fór illa með hana og giftist öðrum sem var víst lítið skárri. Með honum eignaðist hún tvíburana sína Julio og Fabio, fyrir 7 árum síðan, en tvíburarnir áttu einmitt 7 ára afmæli á laugardaginn var. Hún stakk af frá þeim eiginmanni með tvíburana um miðja nótt þar sem hún sagði hann hafa farið virkilega illa með sig. Sá fyrrverandi eiginmaður og barnsfaðir strákanna dó svo fyrir 2 árum er hann var drukkinn úti á götu og varð fyrir bíl. Hún hefur ekki enn lagt í það að segja strákunum frá harmleiknum en segir þá heldur ekki spyrja um pabba sinn. Þeir séu bara fegnir að hafa frið á heimilinu.

Í dag býr Yami með manni sem hún segir mjög góðan við þau öll. Hann er nokkuð eldri en hún og á uppkomin börn af fyrri hjónaböndum. Hann er atvinnulaus þótt hann fái af og til verkefni hjá systur sinni sem rekur einhvern smá bisness.


Yami hefur aldrei beðið mig um neitt og hún myndi aldrei biðja mig um neitt að fyrra bragði. Það komst til tals fyrir tilviljun í síðustu viku þegar við vorum að ræða börnin okkar að synir hennar ættu bráðum afmæli. Ég fór að spyrja hana út í það hvernig afmæli í Nicaragua væru yfirleitt haldin og hún útskýrði það fyrir mér. Það er risakaka og sælgæti sem börnin reyna að slá úr fígúru sem hangir í loftinu, trúður, trampólín og gjafir sem gestirnir taka með sér heim. En bætti svo við að hún myndi ekki halda dæmigert afmæli af nokkrum ástæðum. Forvitnin í mér tók þetta náttúrulega það langt að ég komst að því að hún gat sem sagt ekki haldið upp á afmælið og átti ekki fyrir afmælisgjöfum, en hún ætlaði að reyna að kaupa litla köku og kók og þá væri hún búin að lofa þeim að kaupa handa þeim íþróttaskó í desember þegar hún fengi desemberuppbótina sína útborgaða. Í DESEMBER já. Ég vissi að fyrr í vikunni hafði Yami fengið 200 cordoba (650 kall) lánaðan í algjörum trúnaði hjá Gerði (uss) og var það til að komast með tvíburana ti læknis. Það var því alls ekki víst að kakan yrði að veruleika. Æi. Þetta hljómaði ekki vel. Að verða 7 ára er merkilegur áfangi og það að verða 7 ára og fá bara kannski köku, en enga veislu og engar gjafir er ábyggilega sárt.

Ég sá strax tækifærið til að verða að liði.
Ég hugsaði til ykkar sem heima voruð svo yndisleg og örlát að leggja pening í þessa litlu söfnun sem staðið hefur yfir undanfarna daga. Ég vissi að þið væruð án efa sammála mér að þetta væri staður og stund til að hafa áhrif og gleðja.

Ég nefndi hugmyndina við Yami og spurði hana út í það hvernig henni litist á að gefa strákunum sínum hjól í afmælisgjöf. Hún leit niður, varð rjóð í framan og það eina sem ég skildi í þó nokkurn tíma á eftir var orðið "pena". Það þýðir skömm.

Ég útskýrði hugsunina á bakvið það að kaupa hjól handa strákunum og sagði henni frá ykkur - Íslendingunum mínum - sem láta sig ástandið varða. Sem er ekki sama. Sem lesa sögurnar mínar á þessum síðum og vill vera með í að hjálpa fátæka fólkinu í Nicaragua og gefa því þó ekki nema möguleikann á meiri gleði en venjulega. Fólki á Íslandi sem vill hjálpa. Yami fékk tár í augun og þakkaði guði margsinnis. Og mér.

Og ég þakka ykkur.


Við keyptum flottustu hjólin í bænum og Yami gaf strákunum sínum þau í afmælisgjöf á föstudagskvöldið þegar ég kom með þau á bílnum mínum til þeirra. Ég kom sko með þau bara af því ég átti bíl og var að aðstoða við flutning, strákarnir vissu að það var mamma þeirra sem gaf þeim gjöfina.

Og þvílík gleði.

Þið munið kannski þegar þið fengið fyrsta hjólið ykkar þegar þið voruð lítil, hvað það var stór stund. Hvað maður var stoltur. Af gripnum og af sjálfum sér. Ég man eins og það hafi gerst í gær þegar ég fékk 12 gíra Superia ljósblásanseraða hjólið mitt þegar ég var einmitt 7 ára. Hnakkurinn var í neðstu stellingu og ég rétt náði niður. Ég setti spil með klemmu á teinana og var alltaf að bóna það.

Fátækur eða ríkur, Ísland eða Nicaragua, gleðin og frelsið við að hjóla er alls staðar eins.


Yami þakkar ykkur kæru vinir.

Heima hjá Yami og fjölskyldu. Þetta er þvottaaðstaðan og klósettið og sturtan eru þarna í baksýn

Aðalrými hússins, ( stofan, borðstofan, sjónvarpsherbergið)

Svefnherbergi strákanna

Eldhúsið - baunir og hrísgrjón í matinn í flestöll mál

Stóri bróðir aðstoðar

Tvíburarnir fengu sem sagt hjólin með öllum þeim aukabúnaði sem völ var á, og allir þrír bræðurnir fengu íþróttaskó (áttu bara töfflur og svarta "spariskó" fyrir) og nam kostnaður alls 16.000 ÍSK.

Eunise vinnukonan mín og Islene litla krúttan hennar eru svo næst á dagskrá. Það er nóg eftir en reikningurinn er ennþá opinn fyrir áhugasama
0327-26-4770 - kt. 0605763869.