Erla perla

Vera er búin að vera lasin síðan á sunnudaginn, er víst með inflúensu skv. lækni sem mætti til okkar í fyrrinótt, þegar daman fékk næstum 41 stiga hita. Hún er nánast hitalaus í dag en tilkynnti mér þegar hún vaknaði að hún væri með hlaupabólu í eyranu. Nei, hlaupabóla var það víst ekki (veit ekki hvaðan hún fékk þá hugmynd því sjálf hefur hún ekki enn fengið hlaupabóluna!) en eyrnabólga með tilheyrandi gröfti og jukki sem vall úr eyranu. Svo er það ennþá ljótur hósti í ofanálag. Í veikindunum dundum við okkur við að lesa bækur og skoða myndir, ásamt því sem músin fær að horfa extra mikið á vídeó þessa dagana... á meðan mamman annað hvort bloggar eða reynir að einbeita sér að vinnunni.
Stefnum á leikskólann á morgun.

... ég þurfti ekkert test til að segja mér að ég er Wonder Woman.
Svo er ég líka Wonderful Woman.
Jámm.

Your results: You are Wonder Woman

You are a beautiful princesswith great strength of character!






Wonder Woman
87%



The Flash
80%
Supergirl
72%
Green Lantern
70%
Robin
57%
Spider-Man
55%
Superman
45%
Hulk
45%
Catwoman
45%
Iron Man
40%
Batman
30%

Ég er ábyggilega ekki nema 30% Batman af því að mér finnst ekkert sérlega gaman að fljúga.

Prófaðu og segðu mér svo - http://www.thesuperheroquiz.com/

Útihlaup númer tvö var framkvæmt núna síðdegis í dag. Númer eitt í mörg ár var einmitt í gær og gekk ágætlega miðað við myrkur og byrjendabraginn á stíl og úti-öndun. Það er ótrúlegt hvað maður framleiðir mikið af slími í útihlaupi og daman ég hrækti bara og snýtti mér á harðahlaupum eins og vanasti maraþonhlaupari. Og ég var bara í ca. 3-4 km. Alla vega, þetta gekk betur í dag en í gær þrátt fyrir veðurbarning mikinn sem samanstóð bæði af roki og rigningu. Í gær var ég líka alveg á pjöllunni með það hvert ég var að hlaupa. Það er ekki eins og það sé ekki nóg að þurfa að einbeita sér að því að misstíga sig ekki í myrkrinu á misfellunum (hlaupabrettið er mjög slétt), berjast við það að anda í mótvindi og grenjandirigningu, að ég hafi einnig þurft að ákveða líka jafnóðum hvert skyldi hlaupa. Þá er líka svo auðvelt að hafa ástæðu til að stoppa. Stoppa til að hugsa um hvað skal gera næst. Og ég nenni ekki að hugsa þegar ég hleyp. Hægri eða vinstri? Úff þvílík ákvörðun sem þarf að taka á augnabliki. Fyrir utan það hvað ég er léleg í hægri og vinstri (já, snilligáfu fylgja víst alltaf einhverjir skrýtnir kvillar). Það á náttúrulega ekki að hleypa manneskju eins og mér, sem er með valkvíða á sæmilega háu stigi og með eindæmum áttavillt og óratvís, jafnvel í Hafnarfirði, út að hlaupa án þess að hafa hlaupahringinn vel niðurnegldan. Búið að fara yfir hann á korti í power point, keyra hann nokkrum sinnum og svona.

Því rauk ég út og beinustu leið upp á Kaplakrika í dag. Tók þar nokkra hringi með íslandsmeisturum FH á hlaupabrautinni og átti alveg roð í þá (getur verið að þeir hafi verið að skokka - hita sig upp fyrir æfingu?!). Þar til Ipodinn ákvað að frjósa, þá var komið gott, enda um hálftími liðinn á góðum hlaupum. Að ég held, en ég finn hvað mig sárvantar eitthvað mælitæki sem segir mér hvað ég er að hlaupa ógislega hratt og hvað tímanum líður. Brettið í World Class er búið að ala mig þannig upp að upplýsingarnar eru drævið mitt. Ennþá. Ipodinn fraus og þá var gamanið úti. Ég kann ekki að hlaupa án playlistans míns sem samanstendur mestmegnis af danslegum hitturum og auðvitað Justin. Stuðið spýtist um æðarnar og vélin bara hleypur. Stundum langar mig mest til að stoppa og taka nokkur dansspor en sleppi því bara af því það eru svo margir sem myndu glápa. Tek nokkur valhopp inn á milli og tek djævið út þannig, það tekur enginn eftir því.

Ég er að fíla þetta útihlaup, tíminn líður svakalega hratt á hlaupum og umhverfið er vænna fyrir bæði augu og lungu. Útiveran er líka eitthvað sem lætur manni líða hraustlega, þótt ég harðneyti að hlaupa í frosti og snjó takk fyrir.
Shit, ég er að umbreytast í svona brjóstalausa maraþonhlaupakjéllingu!
Eða sjáum hvað ég dugi.

Við Vera erum heima í dag þar sem daman er með snert af flensuskít, hósta og hita. Af því tilefni vorum við að skoða myndir á Hjallavefnum og af því þær eru svo sniðugar og sætar fáið þið líka að kíkja.

Í stuttu máli er ekkert dót í þeirri merkingu sem flestir leggja í það til staðar á Hjalla. Starfsfólk Hjalla trúir því staðfastlega að starf þeirra skipti miklu máli og að það eigi með vinnu sinni þátt í því að skapa betri framtíð fyrir börn þessa lands. Jafnréttisuppeldi, jákvæðni, agi, skapandi hugsun, félagsþjálfun og einstaklingsstyrking eru innviðir í námskrá Hjallastefunnar - eins og sjá má á myndunum.

Vera er svakalega ánægð á Hjalla og við foreldrarnir líka með árangur þeirra vinnu sem þar fer fram. Pæliði í því hvað það er mikilvægt hvernig leikskólarnir starfa. Börnin okkar eru þarna allan daginn 5 daga vikunnar og læra flest sem þau kunna þar... úff.

 
Stóru stúlkurnar á Litla kjarna 

 
Málað á piparkökur (búið að klára seríóshálsmenið!) 

 
piparkökubakstur fyrir jólin 

 
Í kubbakrók 

 
Seríóshálsmen föndrað af list 

 
Þegar Vera sá þessa mynd sagði hún: "oooog hjóla, hjóla, hjóla og hjóla og svo allt í einu frjósa!" og fraus í flottri stellingu með annan fótinn út í loftið hehe 

  

 
þrautaleikur 

 
Tónlistartími 

 
Listaverk úr púðum 

 
aðeins búið að sulla þarna! 

 
Hjallavinkonur knúsast - Sóllilja og Vera 

 
Vinkonur æfa sig að klæða hvora aðra í pollagallann 

 
Sullað í sullukerinu 

  

Helgarfrí án djamms og þynnku geta verið alveg jafn flott og helgardjömmin sjálf. Þessi helgi var svoleiðis. Hefðbundin foreldrastörf fóru fram með gleði og gaum, íþróttaskólinn án þess að vera mygluð, gefa brabra án þess að vera að drífa sig heim vegna timburmannaskjálfta, róló þar sem maður svingar sér framogtilbaka og rambar upp og niður án þess að hugsa sig um vegna hausverks og meira að segja var hrært í vöfflur án ógleði - enda fengum við fullt af sunnudagsheimsóknum í dag. Það er alltaf gaman að fá fólk í höllina, og hvað þá bjóða því upp á fjúsjonvöfflur.

Ég fann hið fullkomna borðstofuljós um helgina og það var meira að segja á útsölu og var langt frá því að vera nálægt því að kosta 80.000 kr., eins og draumaljósið mitt áður en ég sá þetta, kostaði. Þá er bara að bora gat í loftið, tengja rafmagn og hengja djásnið upp. Allir rafvirkjar sem ég þekki eru sem sagt extra velkomnir í heimsókn á næstunni - vöfflur og jafnvel eitthvað ennþá girnilegra í boði fyrir viljuga!

Annars er það helst fréttnæmt að ég skellti mér í bíó fyrr í vikunni og sá Foreldra. Hún er alveg frábær, jafnvel betri en Börn sem er líka þrusugóð. Ég mæli hiklaust með henni jafnt fyrir foreldra sem single. Myndin er mjög raunsæ og það eru ótrúlega flottir karakterar í henni. Ég segi það með stolti að ég grenjaði heilmikið oní popppokann á myndinni. Skil reyndar ekki af hverju Ingvar Sigurðsson er ekki heimsfrægur. Kannski af því hann er aumingjans Íslendingur. Hann var alveg kreisí flottur í Foreldrum.

Eins er ég, konan sem er svo allt annað en sjónvarpsvæn, búin að liggja yfir bíómyndum sem ég fékk inn á tölvuna fyrir helgina. Sá m.a. Babel sem er alveg frábær. Ég elska svona raunsæjar sögur. Er ekki mikið fyrir óraunsæ ævintýrin. Er ábyggilega ein af 10 í öllum heiminum sem t.d. fíla alls ekki Lord of The Ring. Sofnaði svo yfir Rocky Balboa í gærkvöldi...er greinilega ekki mikið fyrir boxið og lætin, en Dreamgirls lofa góðu í kvöld. Ég dýrka söngvamyndir í hvaða formi sem er, þær eru flestar alltaf svo hamingjusamar og jákvæðar. Dansandi glaðar.

Talandi um bíó og sjónvarp, þá þori ég kannski núna að segja upphátt (en samt lágt)að ég á mér leyndan draum (ok, varla leyndur lengur) sem tengist sjónvarpi. Að búa til heimildarmyndir. Alla vega heimildarmynd í eintölu. Raunsæjar mannlífsmyndir um sammannleg málefni. Þar sem mannfræðingurinn ég fæ að kafa ofan í spennandi efni, tækla menningu í sinni víðustu mynd frá spennandi sjónarhornum um viðfangsefni sem fólk getur samsamað sig við hvar sem það er í heiminum. Tja, eða verið gáttað og furðað sig á og lært eitthvað nýtt. Að hlusta á fólk og rannsaka um leið. Tengja og setja fram fyrir áhorfendur. Segja sögur. Já, ætli flestir eigi sér ekki drauma sem þennan. Drauma sem maður veit ekki einu sinni hvar maður ætti að byrja til að koma í framkvæmd. Best að setja þetta nú samt á 5 ára planið og athuga hvað gerist.

Annað markvert er kannski að eftir að hafa horft á sætu strákana OKKAR tapa fyrir Djermaní og gúffað í mig vöfflum og fleira djúsí dóti, þá skellti ég mér ÚT að hlaupa í fyrsta sinn í nokkur ár. Já, ég bjó til hlaupaplaylista á Ipodnum sem samanstóð mest af einhvers konar dans og djammlögum sem koma mér í gír, mín klæddi mig í spandexið, smellti heyrnartólunum á mig og rauk af stað. Ég fékk hlaupasting strax á fyrstu metrunum, illt í hálsinn vegna kuldans (það er sko kalt miðað við í World Class!) og fann strax að gangstéttin ætlaði ekki að hjálpa mér snefil eins og brettið gerir. EN ég lét það ekki á mig fá og naut þess að hlaupa bara eitthvert út í buskann í myrkrinu og rigningunni. Þetta er það sem koma skal, alla vega 1 x í viku. Þetta er ekta, world class er bara gervi muniði.

Annars hef ég verið að hugsa aðeins um þetta blogg og það að blogga yfir höfuð. Þegar pabbi minn hringi í mig um daginn og minntist á að hann hefði lesið hitt og þetta á blogginu. Og að um daginn hefði ég ekki skrifað í nokkra daga og hann hafi nánast orðið viðþolslaus vegna þess.

Ég hef gaman af því að skrifa. Af því að tjá mig, segja sögur og monta mig af afrekum og Verunni. En stundum hugsa ég um það hvað það er skrýtið að allir fái að vita svona mikið um mig af þessari síðu og ég ekki neitt um alla. Því ég er drulluforvitin! En valið er jú mitt og ég ætla að halda eitthvað áfram. Þið þurfið bara að vera duglegri að hringja í mig (feimnir eins og ég mega senda meil - skrifuð orð eru oft einfaldari en töluð!) og segja mér fréttirnar ykkar hvort sem þær séu ómerkilegt helgarrapport sem snýst um draumaborðstofuljósið eða hvaða gæi í íslenska landsliðinu er sætastur (Róbert eða Markús?).

...sat uppi í tré...

  

 
Ýmir kíkti í heimsókn í gær með mömmu sinni og hann og Vera voru á fullu að leika sér saman, hér að skera niður seríós og rúsínur. Já, það er víst hægt að finna upp á ýmsu og dúlla sér við margt merkilegt þegar maður er tveggja og hálfs. Ýmir er einmitt mánuði yngri en Vera og voða flottur og duglegur strákur :)

Þegar mamma hans Ýmis spurði hann eftir heimsóknina hvað honum þótti skemmtilegast að leika heima hjá Veru svaraði hann: Eldhúsið.
Þegar mamma hennar Veru spurði hana sömuleiðis eftir heimsóknina hvað henni þótti skemmtilegast svaraði hún: Mamma Ýmis skipta á honum, hann kúkaði í bleyjuna!

Mér fannst þetta svakalega fyndið svar - hún hefur augljóslega mikinn áhuga á umönnun barna sem dúkka þessi dama! 

 
Vera og Úlfur riddari eins og hún kallar hann, en drengurinn er með bardaga- og sverðafíkn á háu stigi svona eins og þriggja og hálfs árs strákar eru víst. Vera er svolítið gáttuð á þessum bardagalátum í honum en lítur þvílíkt upp til hans um leið, enda frábær vinur! 

 
Vera teiknaði fyrir stuttu í fyrsta sinn mynd sem var virkilega af einhverju sérstöku, þ.e. ekki bara krot eða krass, og mamman öskraði upp yfir sig af hrifningu og yfir því hvað litla daman hennar væri mikill snillingur. Ég veit ekki hvort þið barnlausu skiljið mig (veit að allar mömmur og pabbar með fyrsta barn skilja kannski pínu) þegar ég segi að þessi mynd af fyrstu sólinni er hreint listaverk í mínum augum!
Ég spurði Veru hvað hún teiknaði og svarið var: Þetta er sólargeisli.
Fullkomið! 

 
Einbeitt að svæfa dúkkuna í vagninum. Vera segist vera mamma dúkkunnar og það þarf að hvísla á heimilinu þegar dúkka sefur í vagninum... 

 
Vera múmínaðdáandi í múmín-afmæli hjá Írisi Eir 

 
Guðný Eva 5 ára Sóleyjar og Eikadóttir, Íris Eir 4 ára afmælisstelpa og Vera 

 
Bestu vinkonur 

 
Með nýju dúkku sem heitir auðvitað Baby Born. Það gekk ekkert að reyna að skíra hana öðru nafni en því, og believe me, ég reyndi 

Fyrsta ársskýrslan mín er fædd!
Þetta voru nokkrir dagar með nokkuð sterkar hríðir sem endaði svo í ljúfum keisara eftir adrenalínkikk við síðustu breytingar frá aðalendurskoðanda og Kauphöllinni eina mínútu í prentun. Ég fullyrði að þetta er flottasta ársskýrslan til þessa hjá félaginu. Já, metnaðurinn birtist í hinum ólíkustu myndum.

Í stað þess að knúsa músina mína eftir vinnu síðastliðna daga hef ég unnið með prenthönnuðinum við að setja skýrsluna rétt upp og lesa illjón sinnum yfir til að hver komma og punktur sé örugglega á réttum stað. Svo við tölum nú ekki um tölurnar, jeminn eini. Í þessari vinnu kynntist ég prenthönnuðinum ágætlega, hann er fjórum árum eldri en kærastan, býr í Hafnarfirði, er prentsmiður að mennt, er í Ecco inniskóm í vinnunni, spilar fótbolta með ÍH og kann ekki að taka mynd af litla frænda sínum sem hann fékk eitt sinn senda fyrir langalöngu af skjánum á gemsanum sínum. Svo horfðum við á íslenska liðið bursta frakkana í pínkulítilli upplausn í tölvunni og tókum high five í sigurvímu á milli þess sem við leiðréttum skýrsluna.

RekstrararðsemiseiginhlutafjárefnahagsEBITDAvergurhagnaður er nýtt orð sem ég lærði í þessari vinnu. Hann þrefaldaðist á nýliðnu ári. Eða var það eitthvað annað? Ég er ekki viss lengur, las skýrsluna hundrað sinnum yfir og var orðin blind á lögfræðiendurskoðendatextann fyrir rest en skildi minn eigin texta þó alltaf betur og betur. Ég komst að því að ég gæti ekki verið endurskoðandi þótt ég væri með milljón á mánuði. Ég myndi bara splundrast upp í öreindir af leiðindum. Held ég, en ég hef jú aldrei prófað að vera endurskoðandi svo ég ætla nú ekki alveg að alhæfa. Þeir eru ábyggilega ágætisfólk. Nördar kannski. Ég reyndar fíla nörda þótt ég sé alls ekki einn sjálf. Þekkir ekki annars einhver frábæran nördalegan endurskoðanda þarna úti?!

  

  

Það var diskó friskó stemmning í Bláfjöllum í dag. Ókey, fjöllin eru ekkert til að hrópa húrra yfir, snjórinn var lítill og harðpakkaður og fullt af byrjendum sem voru fyrir mér í brekkunum. EN þetta var yndislegt diskó, náttúrufílingur og útivera eins og hún gerist best í veðri sem þessu á sunnudegi.
Mig langar í Alpana (og líka í nýtt bretti - skórnir eru sko glænýir og reyndust með eindæmum vel - eða þá að ég sé bara í svona flottu formi að ég fann ekki fyrir örðu af þreytu í fótunum...)

Ég sé að hundraðþúsundasta síðuflettingin mun eiga sér stað mjög fljótlega, og til hamingju með það. Bæði ég og þú sem ert viðskiptavinur númer 100.000!
Verið velkomin.
Leyfið börnunum að koma til mín.
Kom þá vilt.
Read&Weep.

Skoppa og Skrítla eru í uppáhaldi þessa dagana...

  

  

Sóley Margrét Drífu og Árnadóttir, Íris og Vera


Vera og Emil Vilborgar Helgu og Davíðsson


Íris Eir Drífu og Árnadóttir og Vera

God.
Ég var að koma úr afmæliskaffi frá einum vinnufélaga hér á hæðinni.
Svona í tjitttjattinu óskaði ég honum til hamingju með daginn og spurði hann um leið um aldur svona eins og gengur og gerist í ókunnugum afmælisboðum.

Hann sagði án þess að blikna: "Ég er 29 ára."
Og ég spurði á móti: "Og hvað ertu búinn að vera 29 ára í mörg ár?" og skellihló svo eins og hross - "hahahahahaha..."

"Bara einu sinni, bara núna sko" heyrðist þá muldrað í grey ellilega afmælisstráknum...

Og enginn hló. Nema ég...reyndi að bjarga mér með því að stinga upp í mig stórum kökubita.
Áts.

Ég meina, ég þekki það bara sjálf að sumir eru ekki að komast yfir það að vera þrjátíuogeitthvað!

MH-ingurinn ég hef ásamt átta öðrum flottum MH-ingum staðið að því að skipuleggja 10 ára endurfundi MH, þ.e. fyrir þá sem útskrifuðust 1996 (ok, erum aaaðeins of sein). Við höfum nú þegar hringt í og sent meil á 150 MH-inga og sett upp flotta dagskrá á Stúdentakjallaranum í byrjun febrúar. Þetta verður hitt.

Það er meira að segja komin bloggsíða um málið - kíkið á: www.mh-1996.blogspot.com og reynið að spotta tvítugan MH-inginn Erlu-perlu.

Mér þykir óendanlega vænt um MH. Elsku skólann minn sem ól mig upp í gegnum táningsárin. Grái kaldi kassinn sem samt hélt svo þéttingsfast og hlýlega utan um mann. Ég var á góðri gelgju fyrstu árin en stundaði samt námið og kórsöng af áfergju með góðum árangri. Ég var í skólahljómsveitinni um tíma með Matta Papa og söng Like a Virgin fyrir busana og Wild thing á böllum. Ég tók einu sinni þátt í undankeppni söngkeppni framhaldsskólanna ásamt vinkonum með Grýlulag þar sem ég öskraði og söng uppi á sviði með álpappír í hárinu og rifnum netasokkabuxum. Sló í gegn þótt enginn hefði þorað að kjósa okkur í alvöru keppnina. Enda það varla markmiðið á þessum tíma. Þetta snérist um að hafa gaman og fá athygli. Erla skreið ekki meðfram veggjum í Mh, nono. Ég man líka að Óðríkur Algaula gaf mér eitt sinn verðlaun fyrir eitthvað. Ég man að ég var of upptekin til að spá í því á keppninni þar sem ég var að fara að djamma um kvöldið með Elvu vinkonu og hafði meiri áhyggjur af því að föndra nýtt nafnskírteini með bókaplast og dúkahníf að vopni heldur en að syngja. Ég klæddist hippafötum sem ég saumaði sjálf, helst úr gömlum gardínum, og leyfði rasssíðu hárinu að falla frjálslega niður á bak, með svarta varalitinn og augnskuggann. Ég þoldi ekki eðlisfræði en elskaði spænsku. Nema þegar Guðrún Tulinius var að kenna, þá reif ég kjaft og fór að grenja og var hent út. Eitthvað erfið á gelgjunni þá. Við áttum 4. borð frá Matsölu og þegar ég segi við er ég að vísa í mínar bestu vinkonur í dag. VIÐ einhvern veginn römbuðumst þarna saman og sambandið hefur ekki slitnað síðan. Eðal MH píur.

Við í nefndinni sendum út skemmtilegt bréf um daginn sem Oddný Sturludóttir varaborgarfulltrúi, rithöfundur og MH-ingur með meiru samdi og læt ég það fylgja til að þið fáið fílinginn.

-----------------------------------

Kæru MH-ingar, nær og fjær.

Áratugur er liðinn síðan við kvöddum Menntaskólann við Hamrahlíð – og í mörgum tilvikum hvert annað. Áratugur er ekki langur tími í mannkynnssögunni en æði langur fyrir gamla MH-inga sem hafa alið manninn víðs vegar um heim og land, fjölgað sér, sigrast á erfiðleikum, krækt sér í námsgráður, giftst og skilið, farið um fjöll og dali, bætt á sig velmegunarbumbu eða farið í kynskiptiaðgerð.

Því fannst hópi níumenninga úr árgangi 1976 tími til kominn að hittast og eiga góða stund saman. Rifja upp gamlar minningar og dansspor, yfirhalningar hjá Steingrími áfangastjóra og yndislestur bóka, kórsöng og kelerí, fræði og fyllerí, Norðurkjallarakvöld, skólaböl og bragðið af vondu kaffi í Maraþaraborg sem batnaði reyndar mjög á föstudögum... Ormurinn langi á Miðgarði er á boðslistanum og hver veit nema gamlir kennarar kíki við.

Þetta er tækifæri sem enginn má láta úr greipum sér renna! Undirbúningsnefnd níumenninganna hefur undanfarna mánuði safnað saman netföngum allra þeirra sem kláruðu vorið ´96 sem og þeirra sem kláruðu önn fyrr og seinna og reyndar allra sem fæddir eru 1976, hvort sem þeir kláruðu skólann eða ekki – sumir hafa jafnvel aldrei stigið fæti sínum þangað inn! (Þetta var grín). Nefndin var sumsé ekki mjög einstrengingsleg í netfangasöfnuninni heldur leyfði ýmsum að fljóta með sem teljast andlega skyldir okkar góða hópi þó að þeir hafi ekki fengið þær góðu gáfur í vöggugjöf sem gerði þeim kleift að klára stúdentspróf. (Þetta var líka grín).

Stundin er að renna upp!
Þann 2. febrúar 2007 höfum við pantað Stúdentakjallarann frá klukkan 20.30. Skemmtiatriði verða auglýst síðar, tónlist frá menntaskólaárunum mun óma um salinn og bjórverðið mun fylgja verðlagi síðustu aldar.

----------------------------

Ú, hvað ég hlakka til!
Eitt sinn MH-ingur alltaf MH-ingur.
Ó,já og sei sei.

Vera og Mjasa - best friends

Amma Gunna og Vera a fleygiferd

Vera engill

mamman: "brostu!"

Vera var svaka dugleg og dro snjothotuna sjalf upp brekkuna

Hvað ber svo hæst hjá perlunni?
Ég get til dæmis sagt ykkur að nýjasta fyndna orðið hennar Veru er Ojbara-rasta, með áherslu á síðara rasta. Rasta mann.
Annað sem má kalla merkilegt er að um helgina var litla daman skilin eftir annars vegar í Ævintýralandi í Kringlunni og hins vegar í Sportlandi í Laugum og var alveg að njóta sín í botn þar. Aldurstakmarkið í Ævintýralandið er 3 ára og mamman vissi það ekki fyrr en á staðinn var kominn og framkvæmdi litla hvíta lygi til að koma dömunni inn. Enda stóð mín sig frábærlega, ef ekki bara betur heldur en VENJULEGAR þriggja ára dömur myndu gera. Vera er náttlega alveg óvenjulega bráðgáfað barn eins og gefur að skilja.
Svo get ég montað mig af því ég bæti tímann í 5 kílómetrunum á brettinu í sífellu, hljóp á föstudaginn á 26.11 min. Það gerir meðalhraða upp á hvorki meira né minna en 11,5 km/klst og var bæting um heilar 50 sekúndur. Þetta var ekkert mál enda var ég hálfpartinn að keppa við Vigga sem hljóp við hliðina á mér. Það munar engu smá að hafa einhvern til að hlaupa "með", maður er alltaf einn að ræflast þarna.

Nú svo fór ég í brúðkaup á laugardaginn og grenjaði ekki í athöfninni sem eru markverðar fréttir fyrir þá sem þekkja til. Ég er ennþá með hausverk eftir eftirpartýið sem endaði í höllinni. Nennir einhver að ryksuga og skúra fyrir mig?
Auk þessa markverðu frétta má geta þess að rétt í þessu sendi ég út tölvupóst á 150 stykki af MH-ingum sem voru samferða mér og nefndinni í námi, þess efnis að hittast bráðlega á endurfundum og rifja upp glaðar skólastundir. Það fer enn sælutilfinning um mig þegar ég hugsa um MH. Man mér leið voða vel enda sannur hippi á þessum tíma þótt ég hafi hvorki reykt sígarettur eða drukkið kaffi. En ég átti mokkajakka og svartan varalit (ha, var það ekki hippó?).

Ég fór á fyrstu kóræfinguna í vikunni eftir jólafrí og hlakka til að syngja með Bardukha sveitinni á tónleikum í mars. Svo gerði ég góðverk og hjálpaði Bex að spartla og mála í nýju fínu miðbæjaríbúðinni hennar. Svona borga aðeins fyrirfram fyrir þær nætur sem maður fær að krasha í sófanum eftir djamm...

Svo kikkaði ég off einu af markmiðum ársins og skráði mig lohoksins á jazz og blússöngnámskeið hjá Andreu Gylfa. Ég er þegar farin að skrá fólk á VIP lista á stórtónleika sumarsins með mér og Andreu.

Ég stefni að því að kaupa mér borðstofuljós á morgun, hef augastað á einu geggjuðu, en það kostar ekki nema 70 þúsund. Íslenskar sko, ekki lírur þótt það sé ítalskt að uppruna. Það er útsala núna og ég er að vona að það kosti kannski eitthvað minna. Get með engu móti keypt ljós á 70 þúsund en sé um leið ekkert annað sem kemst nálægt þessu í hönnun og gæðum. Gæði í ljósum hljóta að telja eitthvað :S Ég meina, þetta myndi fullkomna stofuna mína og auðvitað mig um leið.

Svo gerðist það að ég keypti mér nýja brettskó fyrir helgi og var að krossa fingur fyrir því að það myndi opna einhver ein fokkings lyfta í 100 km radíus sem gæti dregið mig upp í drauminn, en nei. Samt hefur víst ekki verið eins mikill snjór í Reykjavík í 13 ár! Og Bláfjöllin bara alltaf jafn blá. Rauð jól og blá Bláfjöll. Spurning hvort Alparnir geti bjargað mér en ég lít girndarbrettaaugum til þeirra sem stendur. Þeir þjást samt víst líka af snjóleysi eins og er. Einhvern veginn hef ég samt meiri trú á þeim heldur en Bláhólum...eh.. afsakið, fjöllum.

Sem sagt, ekkert -og allt, að gerast.

Ég held ég sé um eins árs aldur þarna, 13 kíló sem var víst svo langt yfir meðaltalsþyngd að ég var talin vera keis, mamma þurfti að kaupa sérstakar nærbuxur á mig í USA sem pössuðu utan um lærin...
Svaka sæt budda og svoldið tileygð og fyndin líka hehe - en varla svo lík Verunni eða hvað?


Ja, ja, ja - alltaf i studi

Erlusvipur? Verusvipur?

nei, veit - hef aldrei verid sleip med bolta...

budda

eldri - vá, hvað ég man að ég þoldi ekki þegar mamma var að krulla á mér hárið! Brenni mig ennþá á eyranu og enninu bara við tilhugsunina... en tískan og mömmur já...

mamma hippi og ég hippi

Til hamingju með daginn!
Vera tekur lagið hér af því tilefni.

Vera talar svo mikið og skemmtilega og er svaka skýr. Hún er ótrúlega fljót að læra og minnug sem fíll. Errin og essin eru löngu komin og mikið að flottum orðum og setningum fljúga þessa dagana. Verð að skrá smá niður til að muna.

Mamma, þú doppótt á fótunum (fæðingablettir...)
Dúkka er að lúlla í gríni
Mamman: Má bjóða þér meira? Vera: Nei, ég afþakka það
Við vorum á leið til ömmu Gunnu á aðfangadag og Vera hleypur að jólatrénu og segir: Við ekki skilja alla pakkan útundan!
Vera hefur nú orðið mikinn áhuga á því hvað gatan sem fólk býr heitir. Amma Stefanía og Afi Helgi búa á Hjallabraut og hún lærði það um daginn. Svo keyrðum við framhjá í gær og þá segir mín: Mamma, amma og afi á heima á leikskólabraut (...Hjalli er jú leikskólinn hennar og Hjalla-braut... flott tenging hjá minni)
Vera spyr um allt frá einhverju smádóti og upp í uppþvottavélina: Hvernig virkar þetta mamma?
Ef Vera getur ekki eitthvað segir hún: Vittu aðstoða mig mamma mín?

Vera er mjög forvitin og spyr í sífellu af hverju - ahkeju?
Ef ég spyr Veru af hverju segir hún: Aþþí. Gott svar...
Vera er farin að sletta á ensku en um daginn þegar við vorum að fara út úr dyrum heyrist í minni: Lets go mamma!
Vera gaf okkur foreldrunum jólagjöf sem hún hafði föndrað á Hjalla. Hún tók sjálf upp á því að lesa á kortin fyrir okkur á aðfangadag: Gleðileg jól elsku mamma og gleðileg jól elsku pabbi. SÆTT eða hvað - jisús.
Ef síminn hringir verður Vera að fá að vita hver var í símanum.
Vera notar mikið 2 orð til að lýsa tilfinningum sínum: Elska og hrædd. Hrædd þýðir að vera hrædd eða smeyk en líka döpur, eirðarlaus og leið. Húðn notar svo elska yfir allt sem henni líkar: Ég elska dúkku mína. Ég elska pissið mitt.
Hún er að reyna að beygja orðin sem getur verið mjög flókið. Hún var í pössun hjá Úlfi um daginn og sagði eftir það: Ég eska Úlfs.
Ég spyr Veru stundum opinna spurninga til að sjá hverju hún svarar, t.d.
Mamman: Hvernig hefurðu það í dag Vera mín? Vera: Gott.
Mamman: Hvernig finnst þér nýju skórnir þínir? Vera: Frábær.
Mamman: Hvernig svaf dúkkan í vagninum? Vera: Mjög fínt.

Þetta er sem sagt allt að koma. Þetta er svona það sem ég man í fljótu bragði. Það vella upp úr henni vangaveltur og pælingar og það er alveg frábært að fá að fylgjast með því.
Fyrr en varir verður hún farin að rífa kjaft og segja mér að slaka á og tjilla á pakkanum... sem reyndar minnir mig á það að Vera setti einmitt hendur á mjaðmir um daginn, ygldi brúnirnar og sagði: Skammastu þín mamma - með áherslu á skamm... eh...það er sem sagt komið nú þegar.

Stora stelpan i herberginu sinu

Vera vaknar oft med vel ufna kollu og finnst thad jafn fyndid og mer hehe

Vera skreytir sig stundum adeins of vel med spennum

Kanina var augljoslega med hita...

Mais er godur

Vera i badi

Vel utbuin Vera

Vera ad lesa Barbapabba fyrir dukkurnar

Vera fyndna

Stundum finnst mér eins og ég sé vélmenni, og kannski sérstaklega að ég búi í svona vélmennaheimi. Fyrir utan það að sumir dagar eru einstaklega beisik og rútínulegir þá er stundum eins og ég sjái heiminn sem extra vélrænan og gervilegan í ákveðnum aðstæðum. Og þá skil ég hvorki upp né niður.

Til dæmis í Laugum núna um og eftir jól og áramót. Það virðist sem allir séu búnir að borða yfir sig og með móral yfir lafandi bumbum og linum lærum, ímynduðum undirhökum og þoli á þrotum, því workoutið er þvílíkt að annað eins hefur ekki sést. Ég gekk inn í salinn eins og venjulega milli jóla og nýárs, til í spriklið mitt eins og venjulega, en varð allt í einu skringilega starsýnt á heiminn þarna inni í salnum og upplifði mig sem vélmenni. Þarna voru öll hin vélmennin pökkuð saman í ólofti, á hlaupavélunum sínum, með eitthvað í eyrunum og eitthvað fyrir augunum. Hlaupandi á vélrænum hraða svitnandi sama svitanum og síðast. Allir þvílíkt að berjast við aftur hvað? - í þessum gerviheimi. Þið eruð kannski ekki skilja þetta enda þvílíkt bull í mér, en svona sá ég þetta allt í einu. Ég var mætt af vélrænum vana og sá vélræna ræktarlífið svona utan frá og var næstum snúin við því ég skildi ekkert í mér af hverju ég var ekki frekar uppi á Esju eða Helgafelli, uppi í Heiðmörk í náttúrunni í fersku lofti og alvöruheimi. En ég er vélmenni svo ég bara hristi hausinn og blikkaði augunum nokkrum sinnum og náði þessari sýn úr heilanum á mér og byrjaði á því sama og síðast.

Svo eru núna í gangi svona vélrænar setningar eins og gleðilegt ár og hvernig fannst þér skaupið? Fyrir utan hið almenna hvað segirðu gott og hvernig ertu búin að hafa það um hátíðirnar. Jú, þetta er auðvitað kurteisi líka, alveg eins og það er kurteisi við líkamann að halda honum í formi á vélum. Þetta er kannski spurning um að setja rétta blæinn í röddina? Eða svara einhverju frá hjartanu, þ.e. ekki vélmennahjartanu "ég hef það fínt" - "takk sömuleiðis"...

Markmið fyrir 2007: Að vera minna vélmenni þótt ég mæti í Laugar með því að skreppa líka oftar út í náttúruna og segja aldrei "allt fínt" við hvaðsegirðuspurningunni (úff hvað þá - það mun enginn spyrja mig ever again hehe).

Gleðilegt ár kæru lestrarhestar síðunnar.
Þið sem ég á eftir að kyssa mun ég smella á einum klístruðum strax og ég hitti ykkur, þ.e. ef þið hafið áhuga eftir myndasjóið ógurlega.
E

Thetta er ekki eg...

Frikki vann eiginlega - eda hvad finnst ykkur?

Unni vel kyldur

logfraedingar kunna lika ad leika ser...

Vera a brennu med "stjornusolgleraugun" sin

stjarnan eg med stjornuljos

skal i bodinu

2006 er liðið. Bros, snökt, léttir, tilhlökkun og von.
Alveg ágætt ár.
Ég afrekaði margt merkilegt á árinu enda hægt að gera margt merkilegt á heilum 365 dögum ef maður skipuleggur sig vel eins og þeir sem þekkja til vita að ég er snillingur í.

Umbreytingar í lífi mínu hafa náð hámarki á einu ári. Í stuttu máli fluttist ég búferlum, skipti um bíl, byrjaði í nýrri vinnu, varð frú og náði þrítugsaldrinum, gerðist motocrossari og fór í sex góð utanlandsferðafrí á árinu. Auk fullt af skemmtilegum heimsóknum, þrítugsafmælum, tilefnislausum partýum (eru þau ekki oftast skemmtilegust?!), matarboðum, barnaafmælum, skírnarveislum, brúðkaupum, grillveislum og annars konar uppákomum svo ekki sé minnst á frábæran árangur Verunnar í þroskastiganum. Ef ég stikla á stóru má m.a. nefna eftirfarandi afrek sem standa upp úr akkúrat n ú n a þegar ég hripa þetta niður:

Janúar: Flutt inn í Álfahöllina. Reyndar kom baðherbergið mánuði síðar en annars stóð Viggi sig mætavel með verkið. Höllin var allt sem ég óskaði mér og meira til og okkur líður vel hér í 101 Hafnarfirði. Hafnarfjörður er Heima. Hvað sem miðbæjarþránni líður. Litlir, stórir, fátækir sem ríkir eru alltaf velkomnir í höllina. Drottningin lofar reyndar ekki heimabökuðu en bendir á að gestrisni er dæmd út frá fleiri þáttum...

Febrúar: Man ekki eftir neinu markverðu sem gerðist í febrúar. Ætli ég hafi ekki bara verið að raða húsgögnum í nýja húsið mitt og taka til. Koma mér í húsmóðurfílinginn í höllinni. Heyrðu jú, ég fullkomnaði ímynd mína með því að kaupa mér Volvó station... hei, hann er svartur – það er alla vega tsöffaralitur.
Og skellti mér á mitt fyrsta þorrablót. Lagði ekki í þorramatinn og tapaði brjóstaskorukeppni við tvær mjólkandi svilkonur mínar.


Nýbúin að skíttapa

Mars: Söng Mozart á tónleikum sem var engu líkt og skrapp til Köben á árshátíð með þáverandi vinnufélögum. Köben með slíku fólki er auðvitað engu lík.

Í Cosmo á Ketchup


Apríl: Fórum til Kanarí með fjölskyldunni minni, æðislegt að upplifa hita og sól, sand og afslappelsi í miðjum vetri. Komst að því að Kanarí er ekki bara fyrir gamalmenni.

Vera á ströndinni
Ég fékk einnig að upplifa Dolly Parton í einn dag, með megabrjóst og alvöru stúdíósöng og allt. Gaman að prófa að hafa brjóst, en ég vissi nú svo sem alltaf að ég gæti sungið.

Ég, Dollý og THE boobís

Maí:



06.05.06. (vá, næstum því eins og Bubbi!) var flottur dagur. Ég varð þrítug og ánægð með það. Svo varð ég frú á sama degi. Ógleymanlegt stuðbrúðkaup aldarinnar fór fram með glæsibrag í sól og heiðskíru. Kirkjuathöfnin í Fríkirkjunni náði hámarki þegar ég fékk næstum hjartastopp af stressi fyrir einsönginn og ég sá Vigga fella (eða reyna að fela!) tár. Ég fékk Helgu Möller og Káta Pilta í brúðargjöf ásamt fullt af fínum listaverkum og öðru stofustássi. Og jesús minn stuðið – ræðurnar og dansinn og dýfurnar...

Júní: Ítalía Ítalía Ítalía!


Fór single í brúðkaupsferð með mínum ástkæru vinkonum. Amalfi ströndin var þrædd í sól og sjó súkkulaðigæjum og klikkuðum mat! Ciao amore, ciao amore, ciao amore ciao...!

Ég og Vesúvíus í sólbaði

Ég valdi mér nýja framabraut á vinnumarkaðnum og líkar vel í markaðsmálunum hjá Nýherja. Voðalega hefur maður gott af því að skipta um vinnu og læra eitthvað nýtt. Halda áfram og finna eldinn sinn aftur. Ég fann hann og er á galdrabrennu.

Júlí: Júlí var æðislegur. Þá var ég í sumarfríi með Veru. Við skelltum okkur til Stokkhólms í heimsókn til Skarpa frænda og fjölskyldu í 10 daga. Alltaf notalegt að heimsækja uppáhaldsfrænku sína og frænda. Það var mikið brallað í sól og sumri þótt börnin hafi barist og grenjað og látið eins og brjálæðingar allan tímann. Maður var endurnærður en uppgefinn um leið eftir fríið! Vera varð 2 ára úti í Svíþjóð og hélt Halldóra frænka flotta veislu þar fyrir dömuna. Þegar heim var komið héldum við svo heljarinnar tveggja ára afmælis-garden-partý í hitabylgju og sól, með pylsum, kræsingum og hoppukastala. Æðislegur og eftirminnilegur dagur.


Skarpi og Vera í Sverige


Fyrsta gardenpartýið

Í júlí var líka farið í fjölskylduferð með familíunni hans Vigga í bústaðinn Fell í Eilífsdal og með minni á Stykkishólm en þangað kom ég í fyrsta sinn og var mjög hrifin. Ég brettaði niður Snæfellsjökul og fæ fiðring í magann bara við tilhugsunina, og ég hét því þegar við keyrðum um nesið að ég skyldi komast upp á Kirkjufellið á Snæfellsnesinu áður en langt um liði og set ég það hér með á to do listann fyrir 2007.


Þetta er geggjaðra en það lítur út fyrir að vera...


Fjölskyldan Felli


Vera í Stykkishólmi

Í júlí var einnig haldið ógleymanlegt Gallupgellupartý í höllinni. Ég ætla aldrei að sýna ykkur vídeóið með Totally Eclipse of the Heart og hvað þá Crazy fatafelluvídeóið okkar úllalla...

...


Það var blómaþema...

Ágúst: Víglundur tók sér heila 5 daga sumarfrí og þá nýttum við í ferðalag norður, tókum Akureyri, Ólafsfjörð í heimsókn til sveitalúðanna okkar Kjartans og Svövu, Siglufjarðar á Síldarævintýri og á Mývatn til Unna og Helgu Hlínar. Fín ferð, Vindbelgur var sigraður í sól og hita með Veru á bakinu.
Vera hætti í ágúst alveg með bleyju og byrjaði á leikskóla. Leikskólakennararnir eru duglegir við að setja inn myndir á vefinn þeirra og mér finnst frábært að fá að fylgjast þannig með úr fjarska. Þetta eru jú börnin okkar! Sonja og Gestur runnu í eina sæng og urðu hjónakorn no. 3 í grúbbunni í svaka skemmtilegu brúðkaupi 19. ágúst.

Skvísur með meiru - Sonja brúður fyrir miðju


HjallaVeran í aksjon


Vindbelgirnir


September: 2. september er eftirminnilegur en þá sprengdi ég mig á reiðhjóli út um allan fjörð í ratleik á hinum árlega systkinadegi Helgasona, dætra og maka. Við Viggi unnum líka leikinn en vinningar deildust svo bróðurlega (hvað annað á degi sem þessum?) á milli í trampólínkeppninni, klifrinu, gryfjuboðhlaupinu, skotboltanum, tarsanleiknum og gólfæfingunum.

A. Helgason fékk hreina 10 fyrir gólfæfingar sínar
Ég man einnig að í september fékk ég gott menningarsjokk á mínum fyrsta landsleik í fótbolta. Sjokk og svekk, ekkert gaman æjæjæj... ég reyndi þó.
Ég gerðist mótorkrosspía no. 1 þegar hjólið kom sjóðheitt frá USA.


Í Sólbrekku

Október: var frekar tíðindalaus svona almennt séð. Það var þó nokkuð djammað, eitt brúðkaup, nokkur splittstökk hér og þar í glasi ásamt því sem ég man eftir rosalegum norðurljósadansi eina nóttina.

Nóvember: Sykurmolatónleikar sem voru vel sykraðir og sætir, snjóleikur með Veru á sleða og í englaleik og síðast en ekki síst brjálaða Barcelonaferðin til Betu bera hæst. Sem sagt, bæði sykur, snjór og sól í einum pakka – gerist vart betra.

Beta í BarcA (ok, ég skal gefast upp!)

Desember: Jarðaberjamojito í Kaupmannahöfn og heimsókn til Óðinsvéa, vel heppnaðir jólatónleikar, sigur á 10 km á flottum tíma á brettinu og innganga í flottkonuklúbbinn Blautar að neðan og einn með kláða eru helstu desemberafrekin mín, að ónefndum tveimur svakaSmjatt&Sötr-djömmum sem eru eitt það allra skemmtilegasta

...

Ætli ég komi ekki alveg ágætlega undan þessu ágæta ári þrátt fyrir miklar umbreytingar og aksjón. Geðið er alla vega sæmilegt, líkaminn í fínu formi, móðirin ég er að massa the terrible two´s eins og hægt er, vinkonuvalsinn er í góðu svingi (þrjár óléttur og tvö brúðkaup á döfinni - geri aðrar flottar betur) og framabrautin er tiltölulega bein... Geri mér þó grein fyrir því að gæfan er ekki eingöngu falin í aksjóni og ljúfu stundirnar verða líka að lifa.

Ég hef ekki sett mér áramótaheit og kann ekki að byrja á því núna.
Árið 2007 er sem betur fer óskrifað blað (komdu mér á óvart!) en að sjálfsögðu eru þó nokkur markmið komin á blaðið.

Þeim sem tóku þátt í að gera 2006 að því sem það var kann ég beztu þakkir fyrir.
Án ykkar væri ég alls ekki eins slípuð, glimrandi, skínandi, fáguð og flott perla sem við vitum öll að ég er, lengst inn við beinið alla vega.